Weblog delen

Kijk ook op ligfiets.net

Vragen of opmerkingen? Stuur een mailtje aan Kees: quest op ligfries punt com.
Ga naar huispagina
Ga naar overig fietsen
Ga naar fietskarren
Alle site delen: (c) 2005-2010 K.F. van Malssen

Disclaimer

Bezoekers: kvm logo

Your IP: 38.107.191.92

Weblog Quest 119 & 387 Sinds Januari 2005

Actuele kilometerstand Q387: 10248 km op 2010-07-26

In deze weblog zijn steeds alleen de laatste 2 a 3 weken direct te zien. Klik op de juiste maand hiernaast voor oudere bijdragen.

Laatste update: 22 June 2010

RSS feed

Vrijdag 4 juni 2010

Het is wel opmerkelijk: de meeste dagen gebeurt er weinig bijzonders en valt er dus nauwelijks wat te vertellen. Maar als er dan wat te vertellen is, is het meteen vanalles tegelijk. Vandaag is zo'n dag.
Omdat Cycle Vision letterlijk voor de deur staat fiets ik natuurlijk heel rustig aan. Daardoor kan ik nog beter dan anders opletten op wat er te zien is onderweg. Bij Nesselande is het raak: in het wetland staat een lepelaar heerlijk te fourageren. De ganzen met hun al groot wordende jongen hebben door dat ze van mij niets te vrezen hebben... zolang ze maar van het asfalt afblijven. Een paar keer flink ze de stuipen op het lijf jagen is genoeg geweest om ook dit broedseizoen weer zonder ongelukken door te komen.
De lepelaar laat ik achter me en even later stuur ik de Rottedijk op. Ondanks het rustig aan doen blijft het tempo behoorlijk op peil. Gelukkig ben ik niet alleen fit, maar ook scherp. Een eind verderop komt rondom een bocht opeens een dikke zwarte auto aanrijden. In principe is de dijk voor auto's gesloten, behalve bestemmingsverkeer. Hier hoort dus eigenlijk nooit een auto te rijden. Ik ben zelf scherp en zit in de ankers en ook de chauffeur tegenover me rijdt zoals je op zo'n plek moet rijden: rustig en alert. Alleen een korte schrik en verder geen probleem dus. Wel vraag ik me af waarom hij daar moest rijden.
Even later merk ik het: vlak voor de Irenebrug wordt beton gestort voor een te bouwen huis. De betonstortinstallatie wordt gevoed door een betonauto en de werklieden hebben er voor gezorgd dat een en ander, aangevuld met gewone busjes, de boel grondig blokkeert (ik begrijp die auto van net nu erg goed). En met grondig bedoel ik ook echt grondig. Een meisje op een omafiets probeert er langs te komen, maar moet achteruit weer terugkomen. Voor mij dus helemaal geen kans. Omkeren en ergens anders de Rotte oversteken. 800 meter terug kan ik het fietsersbruggetje over. Alleen hebben ze hier weer zo'n "handig" hek aan de andere kant, waardoor je als argeloze Quest rijder eerst moet steken om er langs te kunnen. Als je nou regelmatig hier langs komt lukt het vast in 1 keer, maar nu even niet.
Voor de variatie fiets ik vandaag na het Prinsemolenpad weer eens over de Kleiweg, richting Park Zestienhoven. Maar in plaats van het fietspad op te draaien moet ik opnieuw in de remmen. Een paar goed geplaatste hekken sluiten het pad grondig af. Ik kan dus weer per Flintstone terug en omrijden. Deze keer ben ik niet zo ontstemd over het oponthoud want ik vermoed (hoop?) dat deze afsluiting betekent dat ze dit stukje fietspad repareren of misschien zelfs wel helemaal vernieuwen! En als er 1 stukje was dat dat kon gebruiken, dan is het dit wel.
Buitenom rijdend zie ik inderdaad aan de andere kant van het pad ook een afsluiting maar nu met asfalteermachines en andere werkvoertuigen staan. Al voor genietend krijg ik fantasieen van hoe dat stukje fietspad er straks bij komt te liggen.
Aan het begin van de middag gaat mijn nietsvermoedende collega Jeoffrey door broers en vrienden uit een vergadering geplukt worden om een onverwacht vrijgezellenweekend te beleven. Om alles glad te laten verlopen moet ik dezen naar de juiste vergaderruimte leiden. De projectleider weet er van maar verder bijna niemand, zodat de verrassing groot is.
Ze hebben gepland om net na de lunch te komen. Ik moet zelf dan eigenlijk ook weg, om Hidde uit zijn schoolkamp op te halen. Ik sta dus al met mijn fietskleren aan en de fiets voor de hoofdingang geparkeerd klaar. Ze komen wat later dan ik gehoopt had (maar nog wel binnen de afgesproken tijd). Als ze de vergadering binnenstormen is Jeoffrey inderdaad totaal verrast.
Lachend laat ik de feestgangers achter en ik stap in mijn fiets. Van Clara heb ik net een belletje gekregen dat de bus een uur later vertrokken is, dus in plaats van te laat, kan ik rustig fietsen en toch op tijd bij school te staan. Daar parkeer ik mijn fiets op het schoolplein en kan rustig blijven zitten. Belangstelling weer geen gebrek en ik moet alleen "nee" verkopen aan mensen die vragen of je er ook OP kunt gaan zitten.
Hidde komt enthousiast terug van kamp. Daarna kunnen we naar huis om de boel in te pakken om naar Cycle Vision te vertrekken. Met de vertragingen die nu eenmaal bij het reizen in groepsverband horen zijn we zo rond 9 uur 's avonds op weg naar ons jaarlijkse ligfietsfeest.

Zaterdag 5 juni 2010 Cycle Vision

Nog net voor het donker stonden de tentjes klaar en kon iedereen gaan slapen. Op tijd opstaan en ontbijten, want om negen uur is Diede al aan de beurt voor de start van haar 1 uur race. Voor het ontbijt moet ik de fietsen, die ik gedeeltelijk ontmanteld heb om in de kar te kunnen, weer in elkaar zetten: stuur monteren, trappers erop, zadel monteren en kijken of alles goed zit. Meteen daarna Jesse's fiets, ook pedalen en stuur en tenslotte de Wielewaal van Hidde, waar ook de trappers en het stoeltje weer op moeten.
Ik ben de laatste tijd erg druk met van alles aan mijn hoofd en het is dan weinig verbazingwekkend dat mijn hoofd overloopt en ik laat Diede al richting de start gaan terwijl haar banden niet eens op spanning zijn. Snel terug om de fietspomp te pakken en de banden goed op druk te zetten. Net op tijd is ze bij de start, maar dan besef ik dat ik haar helm (eigenlijk mijn helm) vergeten heb. En zonder helm niet starten.
Ondertussen is het een beetje chaos bij de start, want de eerste starters blijken niet op tijd bij de startlijn te staan. Dat is een regelmatig terugkomend probleem, maar heel vervelend voor vooral de organisatie, die hierdoor onder grote druk komt te staan. Daar gaan we zeker aan werken en de regels strakker maken en ook handhaven.
Ondertussen neem ik mijn verantwoordelijkheid en ren als een gek terug naar de tent om voor Diede (en meteen ook Jesse) de helm te halen. Ondertussen zijn de eersten al aan hun race begonnen en met helm op begint ook Diede aan haar race. Vrij kort daarna kan ook Jesse vertrekken, met ook strak opgepompte banden. En ik terug naar de tent om ook Bessie even race klaar te maken. Spullen eruit en erin die ik niet of juist wel nodig heb. Ik loop al bijna met de fiets richting start als ik bedenk dat de spiegels er nog af moeten. Ik ben wel eens beter voorbereid geweest!
Weer terug aan de baan wordt er keihard gefietst door tientallen ligfietsers ondertussen. Regelmatig komt Diede of Jesse langsfietsen en ze worden flink aangemoedigd, ook al doet vooral Jesse zijn best om onopgemerkt zijn rondjes te rijden.
Ondertussen zijn ook mijn twee collega's Henk en Leonard aan hun 1 uur begonnen. Henk heb ik al langs zien komen, maar Leonard blijft de hele tijd onzichtbaar. Ik begin me al zorgen te maken, vooral als ik opvang dat er een rijder gecrashed is en de EHBO-er opgeroepen wordt naar de bocht net voor de tijdwaarneming. Ik ga ook die kant op en zie juist dan Leonard aan komen fietsen. Enthousiast roept hij "37!" wat voor hem een prima snelheid is. De onfortuinlijke crasher blijkt Hayco te zijn die na een klapband van de weg schoot en de komende week wel moeilijk zal kunnen zitten. Gelukkig blijft het bij oppervlakteschade, hoe pijnlijk ook. Zelf kan hij al snel weer lachen en met een rokje omdat een broek nu even niet fijn is, zien we hem de rest van het weekend nog regelmatig rondlopen.
Diede en Jesse rijden netjes hun rondjes. Diede heeft het al bijna gehad en vraagt hoe lang ze nog moet. Helaas voor haar komt ze net vóór het hele uur bij de finish, dus ze moet nog een volle ronde hard doorfietsen. Daarna vang ik haar op en kan ze uithijgen. Ze heeft haar PR van vorig jaar weten te verbeteren: proficiat!
Niet veel later is Jesse ook klaar met zijn race en komt aan de kant. Dan is het mijn beurt om te gaan rijden. Ondertussen heb ik gemerkt dat ik mijn fietsbroek thuis heb laten liggen (in Gouda dus!!) maar gelukkig staat Toni een broek aan mij af. In mijn fiets heb ik mijn drinkzak liggen. Jammer genoeg ligt het slangetje bij de tent, maar tijd om dat te halen is er niet. Dan maar gewoon een flesje drinken. Hoezo verstrooid?
Met alleen een fietsbroek, een strak hemd en mijn fietsschoenen aan ga ik naar de start. Instappen, helm vastzetten, bril op, kap vastmaken en ik mag vertrekken, 1 minuut na Harry in zijn Mango Sport (extra light).
Afgekeken bij Ymte heb ik de transponder helemaal achteraan onder de staart geplakt. In de eindafrekening kan dat net een paar tienden van een seconde en dus 5 tot 10 meter schelen. Je weet nooit hoe dicht het bij elkaar ligt, dus alle beetjes tellen.
Als ik vertrokken ben en net over het viaductje heen ben en snelheid maak, bedenk ik me dat ik met iets anders dan die transponder nog meer verschil had kunnen maken: na het oppompen van Diede's en Jesse's banden had ik natuurlijk ook die van Bessie moeten oppompen. Vergeten!
Niet te veel over nadenken en rustig in het ritme komen. De baan ligt er mooi strak bij en de snelheid gaat goed omhoog. Mijn eerste ronde gaat in iets meer dan drie minuten, gemiddeld al meer dan 48 km/h. Vanaf dan zijn alle rondes binnen de 3 minuten (en dus boven de 50!). Na drie ronden staat ook op mijn tellertje het gemiddelde al boven de 50. Omdat het halen van de 50 voor mij het voornaamste doel was, is het in eerste instantie zaak om dat vast te houden. Dus ronde 4 t/m 10 gaan met kruissnelheid net boven de 50. Dan zit er een half uur op. Het voelt allemaal goed en ik besluit er nog een schepje bovenop te doen. Elke ronde opnieuw knabbel ik een paar seconden van de 3 minuten/ronde af en heel langzaam kruipt het gemiddelde verder omhoog. Rondom ronde 16 ga ik nog even extra aanzetten, maar dat is een tikkie te veel en ik neem een heel klein beetje gas terug.
Ondertussen zijn ook de echte kanonnen op de baan. Ymte en Hans komen langsfietsen en zwaaien ook nog even. Geweldig hoe die gaan! Ook de Beano van Lee en de Go-One van Daniel komen 1 of meerdere keren langs. Daniel zal uiteindelijk winnen met ruim 61 km. Daardoor haalt hij mij ook enkele keren in, waarvan tenminste 1 keer op eigenlijk gevaarlijke wijze. Daar wordt hij later door de wedstrijdleiding op aangesproken (ik was niet de enige die dit zo ervoer) en op de zes uur race op zondag gaat het stukken beter.
Ronde 20 is de laatste volle ronde en ik pers er nog wat uit. Zo veel dat ik nog meer dan een minuut over heb nadat ik de 50 km heb volgemaakt. In volle gang maak ik die gedeelde ronde af en daarna pas kan ik uitrijden.
In de voorlopige uitslag sta ik 14e, met bijna 51 km! zo'n 30 meter achter Xander. De verschillen zijn dus klein. Later blijkt hoe klein, want Xander had zijn 21ste ronde als snelste en bij de definitieve uitslag, als de verdeling van de laatste ronde goed is uitgewerkt, hebben we stuivertje gewisseld en ben ik met zo'n 20 meter voorsprong op de 13e plaats. Ik ben heel tevreden.
's Avonds toertocht door Amsterdam, maar daar vertel ik later nog wel eens over.

Maandag 7 juni 2010

Even de benen rust laten houden na zo'n race-weekend. 's Ochtends weersta ik de verleiding om al door Park Zestienhoven te fietsen. Stel je voor dat ze nog net niet klaar zouden zijn... 's Middags blijken er nog wat resten adrenaline in het bloed te zitten en gaat het in forse vaart naar huis.
Vaart mag hier ook in de andere betekenis gebruikt worden, want vanaf zondagavond is het weer totaal omgeslagen. Het is nat. Erg nat. Regen die met bakken naar beneden komt en van mijn fiets een badkuip maakt. Plezierig is anders, maar het is wel goed voor de variatie (hum)

Dinsdag 8 juni 2010

Deze ochtend natuurlijk wel door Park Zestienhoven. Even kijken hoe het fietspad is geworden: opgelapt of compleet vernieuwd? Het laatste is het geval en het is werkelijk een puur genieten stukje fietspad geworden. Heerlijk, het water loopt je erbij in de mond. Wat een genot. Alleen jammer dat ik niet heel Gouda-Vlaardingen over zo'n route kan fietsen. De gemeente Rotterdam krijgt voor dit stuk een dikke pluim.
Tussen de middag bij het hardlopen persen we er nog een paar intervallen van 1 km uit. Het gekke is dat het aan de ene kant kriebelt om hard te gaan, terwijl de benen ook duidelijk niet optimaal fris zijn. Toch lukt het ook nog om ook deze middag (al regenend) vlot naar huis te gaan.

Donderdag 10 juni 2010

Gisteren verkiezingen en de uitslagen waren zowel spannend als langzaam. Het was dus laat naar bed en opstaan met een nog beroerdere uitslag dan 's avonds al leek. Het - later boterzachte - "breekpunt" van een partij (binnen 24 uur na de verkiezing gedropt) levert een nipte rechtse meerderheid op. Met een paar duizend stemmen anders, als men eerlijk was geweest op dit punt, had de uitslag doen kantelen. Maar goed, behalve dat ik wat minder blij ben op dit punt zal ik me hier niet te politiek uitlaten.
Ik merk wel dat ik door alle andere activiteiten deze week nogal achter loop met uitrusten, dus extra rustig fietsen. Niet dat je daar maar een spat droger van arriveert: de luchtvochtigheid is giga-hoog en knipperen met je oogleden doet het zweet dan al stromen. Ach, variatie in het weer is ook wat.

Vrijdag 11 juni 2010

Clara gaat een paar dagen naar Hongarije met wat nichten en ik werk dan ook eerst een paar uur thuis, zodat ik haar goed kan uitzwaaien. Laat genoeg om achter de spits om te fietsen. Het is altijd een verrassing wie je waar tegenkomt.
Op de Rottedijk was het deze keer alweer raak: meer in het begin stond nu een grote vrachtwagen te lossen. En zoals wel vaker heeft men bij het neerzetten alleen aan zichzelf gedacht en zelfs andere voertuigen rondom zo neergezet dat er echt niet langs te komen valt. Terwijl met een paar meter vooruit of achteruit en nog geen halve meter opzij er geen enkele belemmering zou zijn geweest. Jammer.
Het wordt dus weer keren en een stukje terugfietsen, om buitenom wat verderop alsnog op de dijk te komen.
Vlak voor de Irenebrug komt me een interessante groep weggebruikers tegemoet: een complete schoolklas op de step! Ik vind het wel leuk, ze zo bezig te zijn en maak het ze zo makkelijk mogelijk door langzaam en flink aan de kant langs ze te fietsen.

Terwijl ik 's middags in hoog tempo naar huis terug fiets (een top-10 ooit snelste fietsthuis naar huis) bedenk ik me dat het handig zou zijn om op velomobielen een achteruitversnelling te hebben. Dat had ik natuurlijk wel vaker bedacht, maar nu heb ik ook een idee hoe het uit te voeren is, uitgaande van een derailleurversnelling en een dedicated achternaaf. Maar ik ga het eerst even uitwerken voor ik het hier of elders meld.

Woensdag 16 juni 2010: snel sneller sn..

Het weer is deze week een stuk beter dan vorige week: vooral de luchtvochtigheid is tientallen procenten lager. Dat maakt fietsen een heel stuk comfortabeler. Tel daarbij op goed opgepompte banden (achter zat minder dan 2 bar) en een redelijke NO wind in de rug en in zeer korte tijd kom ik op mijn werk. Ik ben maar twee keer in nog minder tijd naar mijn werk gefietst, 1 keer in 2008 en een keer in 2006. En dat zonder dat ik me bijzonder heb ingespannen, de hartslag ligt gewoon op wat gemiddeld is over alle ochtendritten.
In de middag is het weer nog steeds goed, alleen is de NO wind nog wat aangetrokken. Nu is dat minder, want tegen. Niet getreurd, het blijft genieten van het fietsen.
Het eerste stuk, door Vlaardingen en Schiedam, gaat vlotjes en ook op de Doenkade staan de twee verkeerslichten niet ongunstig: net voor ik bij het fietspad langs het vliegveld kom, gaat het licht op groen en ik kan meteen doorrijden. Nou ja meteen, net niet helemaal, want een brommer en een snorfiets gaan voor me uit. De laatste weet kennelijk niet dat 25 km/h de maximum snelheid is, want pas bij 40 lukt het me om er voorbij te fietsen. De "dame" op de snorfiets vindt het kennelijk maar zozo. Ze bleef ook behoorlijk in het midden van het (te) smalle pad fietsen en ik moet dan ook half door het gras om er voorbij te komen. De brommerrijder die kennelijk bij haar hoort is even volop aan het stunten. Meten paar flinke wheelies en het gas flink open, blijft hij voor me uit rijden. Tot hij te ver voor zijn vriendinnetje uit is en even aan de kant op haar wacht en mij voorbij laat gaan. Door tegen de 50 te blijven fietsen kom ik nog wat verder bij dit tweetal vandaan, maar die snorfiets heeft kennelijk een dubbele teller, want de afstand wordt niet echt veel groter en later zelfs nog even weer wat kleiner. Pas als ik het tunneltje doorben en naar Rodenrijs afbuig, verlies ik ze uit het zicht.
De rest van de rit verloopt zonder noemenswaardige belevenissen en is alleen maar tamelijk snel. Relatief dan, want die wind tegen scheelt toch een paar minuten. Samen met de vlotte ochtendrit een top-5 aller tijden van de snelste WW retour.

Donderdag 17 juni 2010

Harde intervaltraining
's Ochtends rijd ik nog wat rustiger dan anders, om tussen de middag een stevige looptraining te kunnen doen. Onderweg bij het Kleinpolderplein merk ik op dat er weer een stukje fietspad af is, waardoor ik een verkeerslicht minder heb en het op dat punt weer bijna als vanouds is.
De looptraining is er vandaag op gericht om mijn 10 km tijd te gaan verbeteren. Dat gebeurt door vrij lange intervallen (1500 meter) op een tempo net hoger dan beoogd 10 km snelheid te lopen (dwz op 4:10/km) en dan korte herstelperiodes (500 meter) die op een redelijk tempo blijven (5:00/km). Vanaf de kleedkamer gaan we met een grote groep warmlopen. Tien minuten later zijn we bij het begin van de "echte" training. De helft van de groep gaat onder leiding van Jaap een andere kant op, terwijl Arno, Harry, Pieter en ik doorgaan.
De eerste interval begint en snel zitten we op het streeftempo. Behalve Pieter, want die is aan het herstellen van een blessure en doet een rustige 5 km. Ik loop zelf op gevoel, Harry loopt gewoon mee en Arno kijkt regelmatig op zijn Garmin 305. Hij weet wat de doelsnelheid is, dus als hij niet versneld of vertraagd, zit het wel goed. De eerste 1500 gaat in 6:16, wat dus precies op schema is.
Harry en Arno doen het een stuk rustiger aan in de herstelinterval en doen voor de rest niet meer met me mee. Zelf opletten dus. De tweede en derde interval gaan ook keurig in 6:14, heel stabiel en volgens doel dus. Ondertussen om het keerpunt heen en al weer op de terugweg.
Als ik net aan de volgende interval begin, kom ik Ronald tegen. Die had ik bij de start al gemist en hij is bewust tegen de gebruikelijke richting in gelopen om samen terug te gaan. Om in lijn met elkaar te komen, maak ik deze interval wat korter: 1 km. Dan nog even rust en weer een losse km. De benen beginnen het al behoorlijk te voelen en de laatste interval maken we dan ook zwaar door over het gras van de dijk te lopen in plaats van hoog tempo te lopen. Met een rustige uitloop een geslaagde training.
Na een drukke werkmiddag is het nog even tijd om Tarik uit te zwaaien. Deze Indier heeft een aantal jaren bij ons in Vlaardingen gewerkt, maar gaat nu weer terug naar ons lab in India. Met hardlopen deed hij erg trouw mee met de groep van Jaap en was altijd vrolijk. Tarik, houd de spirit vast en tot op een keer, het ga je goed!
Het uitzwaaien is in de labtap, naast de kleedkamer. Ik heb dus mijn kleding en andere spullen al meegewerkt, zodat ik rechtstreeks naar mijn fiets kan. Helaas blijk ik mijn hartslagband bij mijn bureau gelaten te hebben. Het voelt naakt, maar ik fiets er toch maar mee naar huis.
Vrijdag 18 juni 2010
Woonwerk record!
Tja, als je je hartslagband niet mee naar huis neemt, kun je er 's ochtends ook niet mee fietsen. Stiekem een vrijkaartje om net wat harder dan anders te fietsen in de ochtend. Een stevige Noorden wind, die we al weer de hele week hebben, helpt om het tempo veel in de buurt van de 40 te houden. Net als woensdag kom ik dik binnen de 1 uur 10 aan op mijn werk, uitzonderlijk snel. En dat terwijl er bij de Deltabrug in Vlaardingen helaas nu ook verkeerslichten zijn opgesteld en ... aangezet. Weer een stopmoment er bij. Jammer maar ik zal het er maar mee moeten doen.
's Middags ben ik net wat langer doorgegaan dan de bedoeling was, dus ik ben aan de late kant weg. Het eerste stuk werkt niet mee met eerst het stoplicht op rood en dan het spoor dicht en een stroom kruisende auto's daarna. Maar daarna kan het weer vrijuit, het voordeel van de vrijdag en een beetje laat: minder verkeer dan anders.
Langs het vliegveld is goed te merken dat de wind van iets oostelijk van noord naar westelijk van noord is gedraaid. Dat is duidelijk minder ongunstig en het tempo blijft dan ook behoorlijk hoog.
Ik probeer mijn hartslag in de oranje zone te krijgen, maar de intervaltraining van gisteren zit nog te dijen. Stevig doorrijden lukt dus wel, maar niet zo hard als ik eigenlijk zou willen. Maar kennelijk is dat nog best hard.
Zigzaggend vind ik mijn weg richting de Rotte. Even over de dijk rijdend zie ik twee auto's vanuit de polder aan komen rijden. Ze komen van links, dus zouden me voorrang moeten geven, maar het blijft daar altijd een lastig punt, dus ik houd een klein beetje in, zodat ze voor me langs de dijk op kunnen en ik uiteindelijk met minder hinder me de polder in kan laten vallen.
De dijen zijn kennelijk goed doorbloed geraakt, want nu lukt het beter om het tempo op te schroeven en met wind schuin van voren rijd ik rond de 50. Op het eind zie ik in mijn spiegeltjes een dikke taxi aankomen, die echter het laatste stukje weg voor je weer omhoog de polder uit gaat, te kort vindt om me in te halen.
Bovenaan staat een stopbord en hoewel ik niet helemaal stop, betekent het wel bijna alle snelheid eruit. Het verbaasd me vervolgens om in mijn spiegel te zien hoe veel tijd de taxi neemt om dezelfde bocht te nemen. Ik ben ondertussen weer zoveel vooruit dat hij pas weer bij me is bij de volgende kruising. Daar ga ik links en hij rechts en nu zie ik pas waarom hij zoveel tijd neemt bij de bochten: het is een super-stretched-limouzine. Grappig wel.
Nog even en ik kan onder de A20 door en naar de parallelweg. Gezien dat het gemiddelde ondertussen alweer bij de 37 zit, lijkt het erop dat er mogelijk ook op de terugweg dik onder de 1 uur 10 wordt gereden. En dat betekent dat voor de tweede keer deze week top-tien tijd ooit mogelijk is.
Daar is al de spoorovergang bij Moordrecht, rechts/links en ik kan weer verder. Met het vooruitzicht op een echte toptijd pers ik nog wat extra uit mijn benen. Bij de aankomst van Gouda is het druk en de korte doorsteek langs de Rotterdamseweg zit er niet in, dus 500 meter omrijden via de Schielands hoge Zeedijk.
Wanneer ik bij de Croda het fietspad op wil, gaat een motorrijder daar net voor mij rijden, de file ontwijkend. Dat mag natuurlijk niet, een motor op het fietspad, maar hij past zijn snelheid wel aan. Iets te veel want hij rijdt maar 30 en passeren is even niet mogelijk. Gelukkig mengt hij een stukje verder weer met het autoverkeer.
Bij Stolwijkersluis rechtsaf en via de rotonde richting Haastrecht. Voor ik de brug over kan richting Goverwelle mag ik nog even bij een rood licht uitrusten (en de tijd tikt door).
De brug over en een laatste stukje dijk. Aan de kant van de sportvelden is het een drukte van belang, want de Atletiekvereniging Gouda organiseert daar samen met de Brede School de jaarlijkse hardloopwedstrijd voor basisschoolleerlingen: de Goverwelleloop. Hidde mag daar straks ook aantreden, maar nu zijn de kleintjes aan de beurt.
Dit overzie ik terwijl ik mijn rit afsluit: 1 uur 7:11. Samen met 1:8:23 van de ochtend zit het zowiezo dicht bij het record. Maar ik moet mijn tabellen er op naslaan om te constateren dat het vandaag echt een record is, maar liefst (!!) 11 seconden sneller dan het oude record van 2008. Omdat er genoeg afstand in zit ook nog, is ook de gemiddelde snelheid over de hele dag, met 36,25 km/h een nieuw record. En ik heb nog niet het gevoel dat ik al helemaal aan de grens zit!
Zaterdag 19 juni 2010
Getuige aanrijding
Als je niet heel erg gek op voetbal bent, is het wereldkampioenschap een uitkomst als je rustig boodschappen wilt doen. In de supermarkt is het erg rustig en het is vlot doorlopen. Het duurt dan ook niet lang voor ik de winkel weer uit ben en alle zooi in mijn fiets kan proppen. Even later fiets ik rustig de parkeerplaats af en even later ga ik rustig het fietspad op richting huis. Net om de bocht en met heel veel boodschappen fiets ik nog erg langzaam, als ik op de weg een brommerrijder zie, terwijl een stukje voor me een rood autootje vanaf een parkeerplaats de weg op wil rijden. Ik zie aankomen wat de beide chauffeurs te laat zien aankomen: dat gaat fout! En inderdaad, de auto rijdt te ver de weg op en de brommerrijder wijkt niet genoeg uit en ze raken elkaar. Ik stop maar even, want ik ben getuige en wie weet hebben ze nog mijn gegevens nodig. De jongedame die uit de auto stapt maakt zich eerst zorgen over de jongen op de brommer, of hij zelf niets heeft. En dat doet ze op een sympathieke manier. De jongen kijkt ook al eerst naar zijn eigen inbreng, dat hij misschien minder hard had moeten rijden. Goh, waar zie je dat nog, mensen die niet beginnen de schuld bij een ander te leggen, maar eerst naar zichzelf kijken. Geweldig!
De schade aan de brommer is hooguit een kras, die misschien nog wel gewoon weggepoetst kan worden, aldus de jongen. Maar ze komen er samen prima uit en ik ga met een blij gevoel naar huis.
Zondag 20 juni 2010
Familiereunie, diverse mensen proberen.
Maandag 21 juni 2010
Lek lekker lekst
Honden die niet naar de baas luisteren, maar wel naar mij!
Achterband staat leeg als ik naar huis wil, kan geen scherp iets vinden maar zit er toch: na 15 km opnieuw lek dus nu plakken en heel nauwkeurig kijken, dan is glassplinter toch te vinden. Daarna geen luchtverlies meer. Paarden die goed onder controle zijn (compliment) en groepje wielrenners te verstandig om aan te haken.
Dinsdag 22 juni 2010
Bij Kleinpolderplein (kanaalweg?) auto's scheef geraakt, opstopping, politie erbij en toch maar over fietspad rijden. Middag gewoon lekker hard doorgefietst. Nu 3 van de snelste 10 dagen binnen een week tijd.
Try out: filmpje voorbereiding Ironman 2008, met grote dank aan Jesse voor film & montage